ซุ้มสอยดาว

หญิงสาวคนเดิม เดินกลับบ้าน สะบัดร่มที่เปืยกฝน เท้าสองข้างถูพรมก่อนก้าวเข้าบ้าน  เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างตั้งอยู่

โหลแก้วที่ใส่ดาวกระดาษอยู่เต็ม กระดาษเหล่านั้นเปื่อยเล็กน้อย เพราะเปลี่ยนที่อยู่จากตู้โชว์ ไปอาศัยร่มของเล็บครุฑพุ่มสวยที่ปลูกไว้ ประกอบกับช่วงนี้ฝนตกหนัก ดาวที่อยู่ข้างในกลายเป็นสีเดียวกัน จำไม่ได้เลยว่าเมื่อก่อนเคยเป็นสีอะไร ฟ้า เทา ชมพู เขียว ความสับสนในจิตใจถูกสายฝนชำระล้างไปหมดเเล้ว 

จนถึงตอนนี้ ดาวกระดาษในโหลแก้วไม่มีความหมายอีกต่อไป เอาล่ะ ถึงตอนนี้เเล้ว คงต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ เธอใช้ปากกาบรรจงวาดความใส่ใจลงไปทีละนิด  ลูกอมเพิ่มความหวาน แก้วน้ำไว้ใส่น้ำดื่มประทังชีวิต สบู่ก้อนน้อยใช้ทำความสะอาดร่างกายจนหอมหวน

ไม่ต่างอะไรกับซุ้มสอยดาว ต้นไม้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยผล ผลสุก ผลดิบ ผลฝาด  เเละผลที่อร่อยสำหรับแต่ละคน  หน้าตาเหมือนกันเเต่รสชาติต่างกันลิบลับ เธอไม่รู้ว่าเขาจะได้ผลไหนไปกิน แต่หวังว่าสักวัน เขาจะได้ผลที่รสชาติถูกใจจากซุ้มสอยดาวซุ้มนี้ เเละสามารถรับรู้ความรู้สึกต่างๆผ่านรสชาติของมันได้

เธอให้เขาอยากสอยดาวบนต้นไม้ของเธอไปเรื่อยๆ รางวัลใหญ่กั๊กไว้ออกทีหลัง เเต่ถ้าโชคดี คงไม่ต้องรอนาน

ซุ้มสอยดาวนี้ เปิดทุกวันที่อยากเปิด ปิดทุกวันที่อยากปิด บางทีฉลากรางวัลใหญ่ก็ถูกดึงออก เมื่อเจ้าของรู้สึกไม่เเน่ใจหรือไม่อยากให้รางวัลนั้นเเล้ว

เธอดีใจ ที่เขาเดินเข้ามาในซุ้มเล็กๆของเธอ พร้อมรอยยิ้ม เเละเเววตาซุกซน น่าค้นหา
เธอดีใจ ที่เขาพาเธอออกจากซุ้มสอยดาว ท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆ
เธอดีใจ ที่เขามองมาที่เธอ อย่างน้อยก็ชั่วขณะหนึ่งที่สายตาสองเราประสานกัน

น่าเสียดาย ที่ซุ้มของเธออยู่ที่ใดที่หนึ่งได้ไม่นาน เวลาถูกกำหนดเอาไว้   อีกเดี๋ยวเธอก็ต้องย้าย  ไกลออกไป ไกลออกไป ไกลจนไม่รู้ว่าจะมีขาประจำตามมาหรือเปล่า เเล้วเธอก็จะต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

ซู่...ซ่า...ซู่...ซ่า...
สายฝนกระหน่ำเทลงมาไม่ทันตั้งตัว
โชคไม่ดี ที่ซุ้มสอยดาวของเธอไม่ได้อยู่ภายในอาคาร เเล้วมันก็เปียก ผลไม้กระดาษสีซีดไม่ต่างอะไรกับดาวกระดาษในโหลแก้ว

ลาก่อนซุ้มสอยดาว...

ซุ้มที่ทำให้เขาเข้ามาในชีวิต
ซุ้มที่ทำให้เธอมีข้ออ้างในการเจอเขา
ซุ้มที่สร้างรอยยิ้มให้เกิดระหว่างสองเรา
ซุ้มที่ทำให้เงาของเราเท่ากัน

;)